Erik RadixAls we wakker worden, geven we nog geen licht 😉. De camping ligt vlakbij een waterkrachtcentrale en de hoogspanningskabels lopen over het toiletgebouw heen. Je hoort de hele dag het gezoem van de kabels. Andere mensen met caravans en camper lijken er al langere tijd te staan, dat kan nooit echt goed zijn, volgens mij!
We hebben geen ontbijtje geregeld op de camping dus eerst richting de boulangier en de supermarkt om broodjes, lekkernijen en beleg te kopen! Alles weer in de tasjes gooien en dan gaan we er vandoor.
We rijden weg uit het dorpje en Jolanda heeft er flink de gang inzitten. Vandaag lijkt er bij mij wel pap in de benen te zitten. Ik vraag aan Jolanda of het wat rustiger kan, maar die zegt ik doe al bijna niets. Ondertussen voelt het bij mij echt als flink doortrappen. We fietsen over lichtglooiende wegen en ik probeer zo veel mogelijk licht te trappen om de benen soepel te krijgen maar echt lukt het niet. We fietsen langs gigantische lavendel velden en olijfboomgaarden. Op een hek langs de weg zitten heel veel slakjes, wat een bijzonder gezicht.
Bij het dorpje Brunet zit een klim. Vlakbij het dorp roept Komoot dat we rechtsaf een geitenpad op moeten en Jolanda wil even op de kaart kijken. Ik fiets door en wacht boven aan het geitenpad. De weg komt hierlangs dus Jolanda moet zo langs komen. Na vijf minuten wachten nog geen Jolanda gezien. Dan hoor ik een vrachtwagen een bergweg oprijden en dan blijkt er nog een weg omhoog te zijn. Ik stuur een appje naar Jolanda en krijg terug dat ze al halverwege is. Ik ga ook maar die kant op. De benen voelen nog steeds als pap maar goed, met elke trap kom je dichterbij de top!
Ik fiets langs een mooi kerkje en geniet van het uitzicht. Op een gegeven moment zit er een flinke bult in de weg. Bij het voorwiel stuiter ik eroverheen, maar het achterwiel voelt als een Amerikaans geveerde auto. Ik kijk naar mijn achterwiel en die lijkt zacht te zijn. Ik stop en controleer de band, die is zeker zachter. Ik besluit door te rijden want hij is niet leeg. Stoempend kom ik boven bij Jolanda, die foto’s staat te maken!
Bovenaan is een parkeerplaats dus daar gaan we kijken. Er zit een flinke snee in de band dus dat wordt de binnenband vervangen van het achterwiel. Hoe ging dat ook al weer met die rohloff en een riem. Samen lossen we dit probleempje ook weer op, alhoewel we er best een tijdje zoet mee zijn geweest. Na een uurtje zijn we weer vertrekklaar en moeten we meteen over een gravelpad dus dat is een goede test. 😉
Na 2,5 km gravel komen we weer op een normale weg en fietsen richting een dorpje. Daar drinken we koffie terwijl er een klein buitje valt. We hebben nog geen honger dus eten doen we nog niet bij dit café. Bovendien hebben we die baguette ook nog in de tas zitten. We springen op de fiets en we moeten nog een paar kleine klimmetjes over voor we mogen afdalen richting Les Salles-sur-Verdon.
Al snel begint Jolanda dat ze honger heeft en dat ze moet eten! We hadden dus beter bij het cafeetje iets kunnen eten, maar goed! We zijn bijna boven en dan is het 5 km af afdalen naar het dorpje. Als we stoppen bij het dorpje, zien we dat het weer een bijzonder dorpje is.
We maken een stokbroodje met Jambon en Rochefort. Voor het tweede broodje waait de overheerlijke rochefort van het bruggetje af, jammer! Dat wordt dus alleen Jambon! Dan blijkt het weer een mooi toeristisch dorp te zijn, want het treintje voor de toeristen komt langs 😀
We bekijken even hoe veel hoger het dorpje ligt en besluiten er heen te fietsen. Achteraf echt een goede keuze, want het is een super mooi dorp vlak bij de Gorges de Verdon. We zetten de fietsen neer bij de fontein en lopen door de smalle straatjes. Heerlijke lavendel zeepjes en van die buideltjes met lavendel voor in je kast hebben ze er! Jammer dat we op de fiets, want anders hadden we een paar zeepjes meegenomen voor Pauline en Janny. We nemen nog een ijsje en eten deze op bij de kerk.
Op Google Maps zag ik dat er verder op een E-bike verhuurbedrijf zat, misschien kunnen we daar een nieuwe binnenband regelen zodat we een reserve hebben. Ik check de locatie en die zit langs de hoofdweg dus we rijden er naar toe. Het ‘bedrijf’ blijkt niet meer dan een bus te zijn in de buurt van een garage.
Als ik vraag voor een tube voor die achterband, zegt ie: deze is toch nog goed?????? Ik wil graag nog een reserve! Hij loopt naar zijn bus en stapt aan de achterkant in en pakt een rugzak. Hij gooit alle binnenbanden één voor één uit de tas en bij de laatste zegt hij: je moet deze hebben. Dat klopt niet, want dat is een binnenband tot max 35mm breed en onze banden zijn 47mm. Ik wijs hem nog een keer op de maat en dan komt hij met een andere band aanzetten. Op naar de camping!
Na een paar kilometer komen we bij het meer aan, tenminste we kunnen het zien en dan moeten we nog afdalen. Er is flink meer wind gekomen en in de afdaling van 4% moet ik net zo hard trappen als op een klim van 4%. Pffffff, daar gaat het voordeel van de afdaling.
Uiteindelijk komen we aan op Camping Les Pins en zoeken een mooi plekje uit. We gooien snel de tent neer en gaan lekker in het zonnetje in het meer zwemmen. Het water is heerlijk verfrissend, maar als de zon achter de wolkjes verdwijnt, wordt het frisjes. We gaan terug naar de camping om even te douchen en een drankje te drinken!
We eten een hamburger met friet bij de camping snackbar! Bij de receptie regelen we brood en toegang tot de camping WiFi. De man van de receptie probeert grappig te zijn, maar Jolanda vind hem irritant! Ik kan er wel om lachen😉. Ik bestelde 2 croissants en 2 pain au chocolat en het enige wat die man zei was : niet goed, niet goed! We moesten nog betalen, dat was de grap! Erg flauw! We gaan naar de tent en lezen nog wat en gaan dan slapen….
Vannacht en morgen is onweer voorspeld dus even afwachten wat het weer gaat doen!
Leuk verhaal weer!